50 Tips om direct jouw zelfvertrouwen te vergroten boek

Wil je meer zelfvertrouwen?

Hoe hoog ligt jouw lat
11 september 2021 

Hoe hoog ligt jouw lat

Terug bij mijn eerste liefde

Gedurende je leven is er een behoorlijk aantal zaken wat aan verandering onderhevig is. Wie herkent niet de situatie van een hobby die je in je jonge jaren uitoefende en waar je nu  niets meer mee doet??

Voor mij ging het hier om viool spelen. In het begin was het een onderdeel van mijn culturele vorming, zoiets wat je doet om je ouders te behagen, maar op den duur veranderde het voor mij in een soort manier om mijzelf te uiten.

Daar waar je niet zo heel spreekvaardig bent is het prettig om op een andere manier een uitlaatklep te hebben. Voor mij was dat viool spelen. Door de jaren heen veranderde dit.

Een noodlottige wending

Toen ik begon met viool spelen speculeerde mijn familie al hoe lang ik dit zou kunnen volhouden. De redenen waren heel divers. Ik heb een motorische beperking waardoor mijn handmotoriek ronduit houterig is. Niet zo handig wanneer je een viool wil hanteren.

Daarnaast zit er in de familielijn een erfelijke aandoening waardoor ik vanaf mijn 20ste last kreeg van Parkinson verschijnselen. Na de eerste kenmerken waarbij ik depressief raakte hield ook mijn fijne motoriek er mee op. Viool spelen werd een frustrerende hobby waar ik de brui aan gaf. Ik vond het vreselijk en miste het enorm, maar het was niet anders.

Herstel en de volgende klap

Rond mijn 49ste adviseerde mijn therapeut een vorm van alternatieve medicatie voor de Parkinson waardoor ik weer kon functioneren. Mijn handen deden weer wat ik wilde en ik kon niet gelukkiger zijn.

Ik begon mijn oude hobby's weer op te pakken en viool spelen hoorde daar ook bij. Ik kocht een elektrische viool om bepaalde tekortkomingen te corrigeren en ging weer thuis oefenen.

“Op een zondagochtend in 2019 werd ik van achteren aangereden”

De volgende klap volgde: door de pijn van een whiplash die ik daarbij opliep zaten de spieren in mijn schouders en nek muurvast.

Ik kon mijn viool opnieuw aan de wilgen hangen en dat is dan ook wat ik deed. Toch bleef het kriebelen. Eenmaal muzikant raak je die eigenschap niet meer kwijt.

Een uitdaging

Toen een paar jaar na het ongeluk mijn whiplash minder werd tintelde het bij mij. Ik wilde zo graag weer muziek maken maar was te onzeker. Ik had een stok achter de deur nodig om deze hobby weer op te pakken. Toen kwam er een uitdaging.

Een muziekgroep in de kerk zocht naar muzikanten en ik besloot om mijzelf aan te melden. Daar zat ik. Een grote mond – immers, viool spelen pak je niet in een paar dagen op – en een afspraak op woensdagavond daarna. Er was werk aan de winkel. Ik blies het stof van mijn viool af en ging aan de slag.

Niet vals maar ……

Na een paar dagen oefenen kwam ik tot een conclusie die ik hardop naar mijzelf uitsprak. Het klonk niet vals maar mijn techniek kon nog wel wat beter. Ik probeerde me te beseffen wat ik nu eigenlijk zei.

Ik speelde na 26 jaar weer op mijn viool en verwachtte gelijk van mijzelf een topprestatie. Dat was natuurlijk compleet onrealistisch. In mijn ogen had ik de lat veel te hoog gelegd. De woorden van mijn therapeut klonken door mijn hoofd. ‘durf mild naar jezelf te zijn'.  Mijn hindernis lag niet eens in het viool spelen zelf: er moest een mentale verandering plaatsvinden.

Te hoge eisen stellen aan jezelf

Wie dit relaas heeft gelezen snapt dat het heel gemakkelijk kan zijn om te hoge eisen aan jezelf te stellen. Vergelijk het met fietsen. Heb je in geen 26 jaar meer gefietst en stap je er daarna weer op, dan is de kans groot dat je languit in de struiken belandt.

Het zal niet gelijk gebeuren maar op een bepaald moment kom je jezelf wel weer tegen. Het is onrealistisch om te verwachten dat je gelijk weer op je oude niveau terug bent. Te hoge eisen stellen aan jezelf is dan ook heel verkeerd.

Frustrerend en teleurstellend

Het is niet voor niets dat veel mensen na een dergelijke ervaring weer afhaken.

“Wie te hoge verwachtingen heeft van zichzelf kan niet anders dan tekort schieten”

En dat gevoel van tekort schieten, daar houden we niet van. Ik had dan ook op de eerste oefenavond een belangrijke horde om te nemen. In mijn ogen klonk mijn muziek niet zoals ik het van mijzelf gewend was. Maar de vraag is of het slecht was.

Een eerlijk oordeel

Ik had een relatief hoge frustratie level en ik vroeg een wel zeer kritisch publiek wat men er van vond. Het ging hier om mijn 10 jarige dochter. Een puber die het hart op de tong heeft liggen. Ze was die avond mee en zei naderhand dat ze het niet had willen missen.

Ik vroeg haar of het wel zuiver klonk en wat ze ervan vond. Ze vroeg waarom ze me nooit eerder had horen spelen. Daarnaast zei ze dat het prachtig was. Zo kende ze haar moeder niet. Ik glimlachte naar haar. Ik deed navraag bij de andere muzikanten naar hun mening.

Laat jezelf meer horen

Die mening was heel duidelijk. Ik moet mijzelf meer laten horen en niet zo in mijn schulp kruipen. Ik weet ook waarom men dat zegt.

“Onzekerheid maakt je klein en frustratie zorgt ervoor dat je in een kramp schiet”

Door mijn gevoel te laten spreken in de muziek kom ik tot bloei. Laat dat een mooi uitgangspunt zijn om verder te werken.

Een lat op ooghoogte

Ben jij weer begonnen met een oude hobby, dan is de verleiding groot om jezelf een te hoge lat op te leggen. Het spreekt voor zich dat dit niet nodig is. De vraag is: waar leg je de lat. Het antwoord is simpel. De lat leg je voor jezelf op ooghoogte. Zo blijf je overzicht houden terwijl je ook realistisch blijft.

Dromen mag en oefenen is alleen maar goed om verder te komen. Doordat je groeit, groeit de lat met je mee. Die komt vanzelf steeds hoger te liggen”

Genade naar jezelf

Daarbij kom je bij het punt van genadig zijn naar jezelf. Door je verwachtingen realistisch te houden terwijl je jouw dromen waarmaakt ontstaat er een bevredigend resultaat waarmee je verder kan werken.

Door jezelf niet af te straffen maar juist aan te moedigen groei je. Mild zijn voor jezelf wil niet zeggen dat je jezelf kwalijk neemt dat je  jouw eigen onvermogen afstraft: het wil zeggen dat je gelegenheid schept tot groei in een natuurlijk proces. Niet alles hoeft in één keer perfect te zijn.

Een laatste tip

Ik leef nu 26 jaar na het laatste jaar dat ik viool speelde. Dat geeft mij mogelijkheden. Ik ken niet veel mensen meer die meemaakten dat ik viool speelde.

Mijn leven is veranderd en mijn situatie ook. Ik maak er gebruik van. Ik leg mijn eigen verwachtingen neer en jaag mijn dromen na.

Daarnaast weet niemand op welk niveau ik speelde toen ik er mee stopte. Die situatie gebruik ik, uiteraard. Ik leef niet naar de verwachtingen van anderen. Op die manier kan ik groeien in mijn eigen tempo en er nog van genieten ook.

Reactie plaatsen

shop-van-zelfvertrouwen-com
arrow_drop_up arrow_drop_down